شکوفا نامه

سلامی به وسعت آفرینش

گرچه مبحث تاریخ شیرین است ولی تلخی و گزندگی دروغیات کم کم حال مرا بهم زده. خدا در قرآن می گوید در طلب علم باشید. ولی آیا تاریخ علم است؟؟؟

نه.به نظر من شرط داره که بمانه.کدام مشکل ما را تاریخ حل می کنه.گیرم که من از نسل بزرگترین پادشاه انگلستان باشم.یا اصلا از عقبه یهودیان مهاجر به ایران در سه هزار سال پیش باشم.شاید از پرتغالی های ماجراجو باشم که زمان بوق آمدند.شاید ... اصلا چه فرقی می کنه؟

تاریخ به چه سئوالاتی جواب میدهد:

این که بدانیم که بودیم و اصل و نسب ما از کجاست؟

این که بدانیم در این کره خاکی چه کسانی بودند و چه کردند؟

دو جواب اساسی بالا یکیش مسخره است چون مثلا ژاپن هرچی بوده حالا به دنیا سروری می کنه پس چه حاجتی به تاریخ سازی داره!!! ولی جواب بعدیش ما را یاد قصه های قرآن می اندازه که راز صعد و سقوط اقوام گذشته را برای ما بازگو می کنه.

پس تاریخی بدرد میخوره که حرفی برای گفتن داشته باشه.بیاییم سر این همه مخروبه و اجناس عتیقه و فسیل و... که ببینیم تکلیف چیه.اگر غلو نکنیم و با صحت آزمایشگاهی به سراغ این شواهد تاریخی برویم صددرصد به هویت تاریخی اقوام گذشته پی می بریم و حرفهایی برای گفتن دارد که باید بر سر تک تک آنها بدون تعصب بحث شود.

حرف آخر: هی قیافه گرفتن و سرخ و سفید شدن سر تاریخ مجعول آریایی که از رگ غیرت سر احکام قرآن لحظاتی مهمتر می شه منظور تاریخ سازی بی مدرک و حجیم و خنده دار ما را آشکار می کنه.